Eind november vond te Antwerpen de boekvoorstelling plaats van de jongste uitgave van Uitgeverij Egmont: 'Een brug te ver: Turkije in de Europese Unie' van de Europarlementsleden Philip Claeys en Koen Dillen. Karim Van Overmeire, beheerder van uitgeverij Egmont, wees er in zijn inleiding op dat de discussie over de Turkse toetreding dreigt te verzanden met de vraag of Turkije voldoet aan de zogenaamde criteria van Kopenhagen: stabiele democratische instellingen, respect voor de mensenrechten, een goed functionerende vrije markteconomie en het overnemen van de Europese wet- en regelgeving. Maar uiteraard staat de Europese Unie niet open voor ieder land dat aan die criteria voldoet. Want dan kunnen evengoed Japan, Canada en Zuid-Korea toetreden. Het Verdrag betreffende de Europese Unie stelt duidelijk dat het EU-lidmaatschap is voorbehouden aan Europese landen. De toetreding van Turkije heeft dus niets te maken met de criteria van Kopenhagen maar alles met de vraag naar onze identiteit.
|
Philip Claeys en Koen Dillen zetten in hun toespraken de argumenten tegen de toetreding van Turkije op een rijtje. Op het moment dat Turkije effectief zou toetreden, zou de grootste lidstaat niet eens een Europees land zijn. Op papier is Turkije misschien een lekenstaat maar ze behoort tot de islamitische beschavingsgemeenschap en kent andere tradities en waarden en een totaal verschillende politieke cultuur. Turkije is tevens geen democratie naar Europees model, nochtans een van de toelatingsvoorwaarden. Op financieel-economisch vlak zou de toetreding eveneens een kolossaal probleem vormen: Turkije mag dan een demografische reus zijn, het is ook een economische dwerg met een groot verschil in levensstandaard en economische ontwikkeling.
|
Ook inzake immigratie zal er een zware prijs moeten betaald worden. Als Turkije lid wordt van de Europese Unie, zal elke Turk zich mogen vestigen waar hij wil in de Europese Unie. In Turkije bestaat er geen vergelijkbaar systeem van sociale zekerheid, wat onvermijdelijk een aanzuigeffect zal hebben. Om al deze redenen hoort Turkije niet thuis in Europa. Daarom pleiten Claeys en Dillen voor een realistisch alternatief: een bevoorrecht partnerschap. De auteurs spraken tevens de hoop uit dat hun boek een bescheiden bijdrage kan leveren tot een open debat.
jan.lievens@vlaamsbelang.org
Uit: Vlaams Belang Magazine - januari 2005.
