|
Leven aan de onderkant
Het systeem dat de onderklasse instandhoudt Theodore Dalrymple Uitgeverij Spectrum, 2004. ISBN 90 274 9917 9. 272 blz. € 18,95. |
Ideeën hebben gevolgen. Linkse academici, voornamelijk sociologen en criminologen, hebben de vernietigende idee gezaaid dat mensen niet in staat zijn hun eigen lot in handen te nemen. Deze sociale wetenschappers trachten het gedrag van mensen te verklaren vanuit omstandigheden buiten de menselijke wil om. Vrijheid en verantwoordelijkheid horen immers niet thuis in het marxistische plaatje. Deze ideeën sijpelen door via een welwillende media en nestelen zich vast in de geesten van zij die niet beter weten. Een zo'n hardnekkige progressieve gedachte is dat criminaliteit voortkomt uit armoede. Nochtans leven we in een meer welvarende samenleving dan ooit tevoren, terwijl de criminaliteit de laatste decennia is geëxplodeerd. De progressieve praatjes houden geen steek.
Het morele relativisme wordt gepredikt door intellectuelen die er niet aan denken het ook op zichzelf en hun eigen kinderen toe te passen. Zelf weten ze heel goed dat drugs schadelijk zijn, dat criminaliteit tot ellende leidt en dat goed onderwijs de levenskwaliteit kan verbeteren. Maar aan de mensen, met name de zwaksten in onze samenleving, die de grootste kans lopen om met drugs, criminaliteit en slecht onderwijs in aanraking te komen, onthouden ze hun praktische wijsheid. Er is een woord voor zo'n houding: hypocrisie.
Kiezen om te falen
Het is deze cynische hypocrisie die de Britse arts en psychiater Theodore Dalrymple op de korrel neemt. "Een spook waart door de westerse wereld" schrijft Dalrymple, "het spook van de onderklasse." Dalrymple schetst een gewelddadige en nihilistische wereld waarin zelfs moordenaars en verkrachters zichzelf een slachtofferstatus aanmeten. Hij heeft zijn werkervaringen in een ziekenhuis en een gevangenis in een grote achterstandswijk neergeschreven in een aantal essays waarvan dit boek een bundeling is. Dalrymple verwerpt economisch en genetisch determinisme en stelt dat heel wat mensen gewoonweg kiezen om te falen en hun persoonlijke verantwoordelijkheid ontkennen. Zijn gesprekken met letterlijk duizenden misdadigers en hun slachtoffers zijn onthutsend: "het mes ging erin, dokter" of "heroïne is overal", alsof het een onvermijdelijke natuurwet was en de dader zelf geen enkele inbreng had bij het begaan van zijn misdaden. Dalrymple doorprikt het zelfbedrog van zijn patiënten en tracht hun doen in te zien dat ze zelf hun leven in handen kunnen nemen.
Het boek van Dalrymple is een frontale aanval op de linkse hypocrisie die zoveel ellende heeft teweeggebracht en een pleidooi voor verantwoordelijkheid en culturele zelfontplooiing.
jan.lievens@vlaamsbelang.org
Uit: Vlaams Belang Magazine - maart 2005.