Dat de 'actieve welvaartsstaat' van de regering-Verhofstadt in duigen ligt, behoeft nog weinig betoog. Paars(-groen) heeft jarenlang de 'mensen' zand in de ogen gestrooid met als hoogtepunt de gratispolitiek van Steve Stevaert. Vandaag rijpt het besef dat de bomen niet tot in de hemel groeien. In 'Red de Welvaartsstaat' analyseren vier journalisten van het financieel-economische weekblad
Trends de Belgische welvaartsstaat. De auteurs belichten de demografische evolutie, de betaalbaarheid van de pensioenen, werkgelegenheid, onderwijs & vorming en gezondheidszorg. Tevens werd een apart hoofdstuk gewijd aan het Zweedse model dat een uitgebreide sociale bescherming combineert met hoge werkgelegenheid.
Na de analyse presenteert het boek een aantal remedies. Werken aantrekkelijker maken is "de koninklijke hoofdweg om de vergrijzing en de welvaartsstaat betaalbaar te maken". Ten tweede moeten de uitgaven in toom gehouden worden om de belastingen te kunnen verlagen. Ten derde dient men de economische groei een zetje te geven door meer te investeren in onderzoek & ontwikkeling, levenslang leren aan te moedigen en selectieve migratie toe te laten. Bij dit laatste punt stippen de auteurs aan dat het gaat om hoogopgeleide migranten uit landen met een hoge scholingsgraad, een sterke bevolkingsgroei en hoge werkloosheid.
Van fundamenteel belang is het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië. Terwijl in het noorden de vergrijzing sneller gaat, kampt het zuiden met een werkgelegenheid die met 55,5% bijna 10% lager ligt dan Vlaanderen. De auteurs bepleiten een beleid
à la tête du client en stellen de regionalisering van de gezondheidszorg en het arbeidsmarktbeleid voorop. Spijtig genoeg gaat men niet ver genoeg en wordt de volledige splitsing van de sociale zekerheid afgewezen met het argument dat dit tot een sociaal kerkhof zou leiden in Wallonië. "De transfers zullen opdrogen als de Waalse economie sneller groeit en meer jobs creëert." Dit lijkt ons
wishful thinking omdat het voorbijgaat aan de realiteit dat in Wallonië eenvoudigweg de politieke wil niet bestaat om een beleid te ontwikkelen dat beantwoordt aan de vooropgestelde maatregelen. De financiële transfers wiegen Wallonië in slaap, alleen het verdwijnen ervan kan Wallonië responsabiliseren.
Naast al deze concrete maatsregelen is er tevens een mentaliteitswijziging nodig in dit land, met name dat er naast rechten ook plichten zijn. De vakbonden dragen hierin een grote verantwoordelijkheid die voortvloeit uit hun buitenproportionele macht. Dit boek vervult ongetwijfeld een signaalfunctie in de hoop een debat op gang te brengen over de onvermijdelijke en noodzakelijke ingrepen om onze welvaarsstaat te redden. Hoe langer men wacht, des te pijnlijker de ingrepen zullen zijn.
jan.lievens@vlaamsbelang.org
Uit: Vlaams Belang Magazine - januari 2006.
