Het 'Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa' heeft zijn effect niet gemist.
Op het einde van het Belgische feestjaar '175 jaar België - 25 jaar federalisme' publiceert de denkgroep "In de Warande" een manifest waarin voor Vlaanderen en Wallonië het statuut van zelfstandige lidstaat van Europa wordt vooropgesteld. De denkgroep werd zo'n tien jaar geleden opgericht door René De Feyter, oud-voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond (VEV). Vandaag leidt gewezen topbankier Remi Vermeiren de denkgroep waarin economen, academici en zakenmensen zoals Frans Crols (directeur van Trends), Guido Naets (voormalige directeur-perschef van het Europees Parlement), Marc Platel, Matthias Storme en Bruno Valkeniers zich buigen over de communautaire verhoudingen in België. Onder de ondertekenaars vinden we onder andere ook voormalig Barco-topman Hugo Vandamme, voormalig adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties Erik Suy, Johan Vandendriessche van KPMG en de professoren Wilfried Dewachter en Juul Hannes.
Analyse
Het manifest, een boek van 252 bladzijden, analyseert de economische en maatschappelijke toestand van Vlaanderen en Wallonië. De verschillen inzake economische groei, werkgelegenheid, demografische evolutie, gezondheidszorg en mobiliteit worden onder de loep genomen. Het democratisch deficit van het federale België wordt aan de kaak gesteld met veel aandacht voor de financiële transfers. Tegenover dat contrafederalisme wordt de onafhankelijkheid van Vlaanderen en Wallonië als enige duurzame oplossing naar voor geschoven. Inzake Brussel pleit men voor een statuut naar analogie met Washington DC. Voorts wordt de economie van beide landsdelen in Europese context geplaatst. Een aantal bezwaren tegen onafhankelijkheid (te klein enz.) worden vakkundig naar de prullenmand verwezen. Bijzondere aandacht wordt tevens gewijd aan de slechte economische situatie van Wallonië. Om te illustreren hoe het wel kan, wordt de recente economische ommekeer in Ierland en Slovakije belicht.
Intimidatie
Het manifest werd relatief goed onthaald in de media. De meeste kranten brachten evenwichtige stukken. Uiteraard werd de denkgroep door
De Morgen afgedaan als een 'duikboot voor Vlaams Belang'. De voorpagina van
Knack was ook veelzeggend: een dikke kapitalist met een sigaar in de mond, met de titel 'België moet weg'. De bloedhonden van paars huiveren: "
Er is in dit land een groep die popelt om aan deze kant van de taalgrens een rechts, neoliberaal beleid te kunnen voeren. Die groep is zeker breder dan het Vlaams Belang of N-VA. Ook in CD&V en VLD zijn er lui die elke nacht dromen van zo'n Vlaanderen." (
De Morgen, 30 november 2005).
Een week na de voorstelling van het manifest werd bekend dat Herman De Bode, topman bij het adviesbureau McKinsey een stap opzij diende te zetten. De reden hiervoor mag men zoeken in het feit dat McKinsey zowel het Brusselse als het Waalse gewest als klant heeft. Voor wie nog enige illusies koestert over de vrije meningsuiting in dit land: deze intimidatie mag men karakteriseren als een van de laatste stuiptrekkingen van een door en door corrupte staat die nooit enige legitimiteit heeft gehad. Wie er een Vlaamsgezinde mening op nahoudt, krijgt er vroeg of laat mee te maken. Het toont tegelijkertijd aan dat het regime geen argumenten heeft, enkel nog repressie als antwoord. Maar dat is dan ook niks nieuws.
jan.lievens@vlaamsbelang.org
Uit: Vlaams Belang Magazine - januari 2006.
