Folklore
"Wie aan België komt, komt aan mij"
Prins Filip over wat bewezen moest worden: monarchie rijmt niet op democratie.
Prins Filip van Saksen-Coburg verklaarde recentelijk in het weekblad Story: "In ons land zijn er mensen, partijen zoals het Vlaams Belang, die tegen België zijn, ons land kapot willen maken. Ik kan je verzekeren dat ze dan met mij te maken krijgen" (1 december 2004). Het zijn uitspraken die getuigen van een grote minachting voor de democratie en meer dan één miljoen Vlaamse kiezers. Een zeker eigenbelang is de kroonprins evenwel niet vreemd want zonder België zouden de leden van het koningshuis gewoon een job moeten zoeken. Nu krijgen zij jaarlijks miljoenen euro's van de belastingbetaler.
Filip Dewinter, fractieleider in het Vlaams Parlement, reageerde verbolgen op de uitspraken: "Ongehoord en ongezien. De man moet zich houden aan de grondwet en de wetten van het land. Hij mag geen politieke uitspraken doen. Als hij dat toch wil doen, moet hij maar deelnemen aan de verkiezingen en op een lijst gaan staan." Emeritus professor constitutioneel recht Robert Senelle, die de prins wegwijs maakte in het grondwettelijk stelsel, heeft het over "een uitschuiver van formaat".
Nooit neutraal
Het mag duidelijk zijn dat de uitspraken van prins Filip specifiek tegen de Vlaamse onafhankelijkheidseis van het Vlaams Belang gericht zijn. Nochtans heeft de kroonprins zich niet uit te spreken over de politieke machtsverhoudingen in dit land. Hij heeft niet alleen de neutraliteit waartoe het Hof gehouden is, geschonden. Hij heeft met zijn uitspraken ook duidelijk aangetoond dat het Hof politiek nooit neutraal geweest is. Zo werd in 1993 minister-president Luc Van den Brande door wijlen Boudewijn van Saksen-Coburg op het matje geroepen omdat hij pleitte voor confederalisme. Prins Filip heeft anno 2004 met zijn uitspraken niet alleen 1 miljoen kiezers van het Vlaams Belang beledigd, hij heeft heel Vlaanderen geschoffeerd. Het Hof heeft hiermee voor de publieke opinie definitief bewezen niet neutraal te zijn in de Belgische politieke constellatie.
Aan duidelijkheid laat de boodschap van het Hof niets te wensen over: elke vorm van Vlaamse autonomie moet in de kiem worden gesmoord. Alle rechtmatige verzuchtingen op communautair vlak die in het Vlaams regeerakkoord staan, en waar dus heel politiek Vlaanderen achterstaat, heeft de koninklijke prins met één welgemikte one-liner van tafel geveegd. De Vlamingen weten dus wat ze aan het Hof hebben, met name niets. Het Hof werpt zich eens te meer op als de behoeder van Waals-socialistische belangen. Enkel de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië - en het Hof - houden België nog overeind. Het was dan ook geen toeval dat de Franstalige ministers zich onmiddellijk achter prins Filip schaarden.
Meer Vlaanderen, meer democratie
Na de rel over de deelname van Marie-Rose Morel aan de handelsmissie in China, is deze uitspraak van prins Filip de druppel die de emmer doet overlopen. Het besef bij een groeiend aantal Vlamingen dat het Hof niet aan hun kant staat, en nooit gestaan heeft, is groter dan ooit tevoren. Saksen-Coburg is voor Vlaanderen niet alleen overbodig, maar ook schadelijk. De regionalisering van de Buitenlandse handel is een feit en de herfederalisering waarvoor prins Filip pleit dient afgewend te worden. Gerolf Annemans herinnerde premier Verhofstadt en de Kamer eraan dat de defederalisering van de Buitenlandse handel in de Kamer met een twee derde meerderheid is goedgekeurd en dat dus van het koningshuis mag verwacht worden dat men zich bij die democratische beslissing neerlegt. Vlaanderen moet als volwaardige natie in de wereld kunnen staan. Bij toekomstige handelsmissies wordt de prins dan ook best thuis gelaten.
De voorstanders van België zijn tevens slecht geplaatst om te spreken over democratie. Zij verdedigen immers een staatshoofd die deze functie te danken heeft omdat hij de zoon van zijn vader is. In een democratie moet het beleid gedragen worden door de meerderheid van de bevolking. Daarom is het streven naar Vlaamse onafhankelijkheid ook een pleidooi voor meer democratie en meer inspraak van de bevolking.
Jan Lievens
Uit: Vlaams Belang Magazine - januari 2005.