'Vlaams' Kartel

Ongeloofwaardig

"Wij zijn niks veranderd" meent de N-VA in een advertentie. Dat klopt: het bochtenwerk van de Volksunie heeft men nooit afgeleerd.

CD&V en N-VA verrasten politiek Vlaanderen door op Valentijnsdag bekend te maken dat ze als kartel naar de verkiezingen zouden gaan. Vorige besprekingen waren afgesprongen omdat de CD&V niet de zekerheid wou geven dat de Vlaamse eisen een breekpunt zouden vormen bij regeringsonderhandelingen. "Ons neen is definitief," zei Geert Bourgeois toen. De VLD had de N-VA immers weggekocht van de CD&V-onderhandelingstafel met de belofte dat er een wetswijziging zou komen waardoor partijen die niet in Kamer én Senaat vertegenwoordigd zijn, toch een partijfinanciering krijgen. Daarvoor werd een koehandel in de beste Belgische traditie opgezet: de PS en de andere Waalse partijen gingen daarmee akkoord, op voorwaarde dat meteen ook de partijfinanciering van het Vlaams Blok aan banden zou gelegd worden. Dat laatste is inmiddels al gebeurd, de Senaat moet nu nog het N-VA-luik goedkeuren. Daarmee haalt Bourgeois én het geld, én de CD&V-mandaten binnen, ook al moest hij wekenlang liegen tegen de sterren op.

Vlaams Belang?

De N-VA, die altijd beweerde het "algemeen Vlaams belang" te willen verdedigen, laat zich nu inkapselen door de partij van Jean-Luc Dehaene, die in de gemeenteraad van Vilvoorde samenwerkt met de Vlamingenhaters van het FDF en die, zoals Yves Desmet opmerkt, "slechts dédain (kan) opbrengen voor de zeer Vlaamse resoluties van het Vlaams Parlement" (De Morgen, 21 februari 2004). Zelfs Jos Chabert krijgt in Brussel de steun van de N-VA, daarvoor werd zelfs de Brusselse N-VA-afdeling opgedoekt. Het linkse en aartsbelgicistische ACW, nog altijd de grootste zuil binnen de CD&V, verzet zich tegen de splitsing van de sociale zekerheid. Op die manier vloeit de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië onverminderd verder. De N-VA verlaat ook haar onafhankelijkheidsstandpunt en valt terug op het oude discours: meer bevoegdheden, meer autonomie, nieuwe staatshervormingen, met andere woorden: met België!

"Francophones, n'ayez pas peur"

Wat de werkelijke slagkracht van het Vlaams Kartel betreft, liet CD&V-voorzitter Yves Leterme reeds het achterste van zijn tong zien in Le Soir (26 februari 2004). Leterme bezwoer de Franstaligen geen angst te hebben voor het Vlaams Kartel. Nee hoor, geen splitsing van de gezondheidszorg, Justitie of de NMBS maar zowaar "zuurstof voor regionale en communautaire autonomie". Leterme is vrij gerust wat het zogenaamd Vlaams-nationale N-VA betreft: "Zelfs N-VA voelt aan dat het republikeinse separatisme niet de 'core-business' kan zijn van een moderne politieke beweging. Buiten wat folkloristische actie maakt de N-VA daar ook geen punt van." (Tertio, 10 maart 2004). Veelzeggend zijn de pleidooien van Herman Van Rompuy voor een tripartite na 13 juni, een regering van socialisten, liberalen en christen-democraten en de schimpscheuten van Mark Eyskens tegen Vlaamse onafhankelijkheid (De Standaard, 4 maart 2004).

Zonder ook maar één uitzondering heeft de CD&V in het verleden elk Vlaams belang opzijgeschoven wanneer dit belang ook maar dreigde in conflict te komen met een Belgisch belang. Het Vlaams Kartel is dan ook om louter opportunistische redenen tot stand gekomen. Op het internetforum www.politics.be liet N-VA-ondervoorzitter Bart De Wever nog net voor de kartelvorming zijn mening optekenen: "CD&V staat alweer te popelen om aan de macht te komen en begint avances te maken in de richting van de socialisten. CD&V wil dus niet meer dan de VLD vervangen. De PS mag dan vrolijk verder de lakens uitdelen." Een correcte analyse van De Wever. Alleen speelt zijn partij dat spelletje nu zonder schroom mee. Een eerder veto tegen regeringsdeelname met de SP.A werd door voorzitter Bourgeois op last van de CD&V meteen weer ingeslikt. Ook de N-VA staat immers te popelen om aan de macht te komen, desnoods mét de socialisten en dus ook met de PS.

Die situatie biedt in elk geval wel het voordeel van de duidelijkheid: of de N-VA-kiezers voor het kartel stemmen of niet, heeft geen enkel belang. Vlaams-nationale stemmen voor het kartel zorgen er alleen maar voor dat er meer christen-democraten in het parlement komen. Er is dus maar één Vlaams-nationale partij, de enige consequente Vlaamse onafhankelijkheidspartij die Vlaanderen nog rest: het Vlaams Blok.

Jan Lievens

Uit: Vlaams Blok Magazine - april 2004.