Joegoslavië is niet meer. Tot voor kort bestond rest-Joegoslavië nog uit de Unie van Servië en Montenegro. Op 21 mei jl. koos een meerderheid van 55,5% van de Montenegrijnen in een referendum voor onafhankelijkheid. Het parlement van Montenegro bekrachtigde op 3 juni jl. die onafhankelijkheid. Daarmee is Montenegro de 193ste soevereine staat in de wereld.
De bemoeizucht van de Europese Unie, met name door buitenlandcoördinator Javier Solana, kende zijn hoogtepunt in de opgelegde drempels van 50% opkomst en 55% ja-stemmen om de onafhankelijkheid te kunnen uitroepen. Wellicht speelde het autonomiestreven van de Catalanen en Basken hierin een rol bij de Spanjaard. Nochtans is onafhankelijkheid het alternatief voor een slecht bestuur dat voortvloeit uit een moeizame federatie-met-twee. Het voorbeeld van Montenegro bewijst dat het perfect mogelijk is om op een vreedzame, democratische en door de internationale gemeenschap aanvaarde manier tot onafhankelijkheid te komen. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, Tsjechoslovakije en Joegoslavië, blijft België over als enige artificiële staat in Europa. Net zoals Montenegro kan Vlaanderen zich losmaken uit een onwerkbare federatie en als onafhankelijke en soevereine natiestaat zich manifesteren in Europa en de wereld.
Volk, natie, staat
Essentieel is het belang van de natiestaat als bron van politieke legitimiteit. Volgens Van Dale is een natiestaat een staat met een eigen identiteit en nationaal besef, een eigen dominante cultuur en een eigen taal. De staat als soevereine politieke instantie op een bepaald grondgebied dient de natie te belichamen. De staat is er ten dienste van het volk. Recente pogingen om de natiestaat te overstijgen en te komen tot een soort transnationale politiek orde zijn uitgemond in enerzijds een totalitaire dictatuur zoals de voormalige Sovjet-Unie en anderzijds een democratisch deficitaire bureaucratie zoals de huidige Europese Unie.
De vanzelfsprekendheid en onontkoombaarheid waarmee de politieke elites een federaal Europa propageren, herinnert aan de Russische revolutie: er is geen andere keuze dan die van de vooruitgang. Wie er anders over denkt is een reactionair die er niets van begrepen heeft. Tot de meest fanatieke vooruitgangsfundamentalisten behoort de huidige Belgische premier. Guy Verhofstadt kwam onlangs in het Europees parlement zijn utopische 'Verenigde Staten van Europa' bepleiten, waarmee hij en passant de vernietigende uitslag van twee referenda over de Europese grondwet negeerde. Een referendum, zoals Europarlementslid Frank Vanhecke hem voorwierp, dat hij in eigen land niet eens aandurfde.
De Europese Unie kan alleen overleven en zinvol zijn indien het zich beperkt tot landen die geografisch en cultureel tot Europa behoren en het een samenwerkingsverband van natiestaten blijft. Wie pleit voor een politieke orde die de natiestaat wil vervangen, kan zich geen democraat noemen. Het democratische deficit van zowel de Europese Unie als België is totaal. Als nationalisten streven we naar het samenvallen van nationale grenzen en staatsgrenzen omdat alleen de natiestaat een mogelijkheid biedt tot vaderland en vrijheid.
[Editoriaal Vrij Vlaanderen juni 2006]
De bemoeizucht van de Europese Unie, met name door buitenlandcoördinator Javier Solana, kende zijn hoogtepunt in de opgelegde drempels van 50% opkomst en 55% ja-stemmen om de onafhankelijkheid te kunnen uitroepen. Wellicht speelde het autonomiestreven van de Catalanen en Basken hierin een rol bij de Spanjaard. Nochtans is onafhankelijkheid het alternatief voor een slecht bestuur dat voortvloeit uit een moeizame federatie-met-twee. Het voorbeeld van Montenegro bewijst dat het perfect mogelijk is om op een vreedzame, democratische en door de internationale gemeenschap aanvaarde manier tot onafhankelijkheid te komen. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, Tsjechoslovakije en Joegoslavië, blijft België over als enige artificiële staat in Europa. Net zoals Montenegro kan Vlaanderen zich losmaken uit een onwerkbare federatie en als onafhankelijke en soevereine natiestaat zich manifesteren in Europa en de wereld.
Volk, natie, staat
Essentieel is het belang van de natiestaat als bron van politieke legitimiteit. Volgens Van Dale is een natiestaat een staat met een eigen identiteit en nationaal besef, een eigen dominante cultuur en een eigen taal. De staat als soevereine politieke instantie op een bepaald grondgebied dient de natie te belichamen. De staat is er ten dienste van het volk. Recente pogingen om de natiestaat te overstijgen en te komen tot een soort transnationale politiek orde zijn uitgemond in enerzijds een totalitaire dictatuur zoals de voormalige Sovjet-Unie en anderzijds een democratisch deficitaire bureaucratie zoals de huidige Europese Unie.
De vanzelfsprekendheid en onontkoombaarheid waarmee de politieke elites een federaal Europa propageren, herinnert aan de Russische revolutie: er is geen andere keuze dan die van de vooruitgang. Wie er anders over denkt is een reactionair die er niets van begrepen heeft. Tot de meest fanatieke vooruitgangsfundamentalisten behoort de huidige Belgische premier. Guy Verhofstadt kwam onlangs in het Europees parlement zijn utopische 'Verenigde Staten van Europa' bepleiten, waarmee hij en passant de vernietigende uitslag van twee referenda over de Europese grondwet negeerde. Een referendum, zoals Europarlementslid Frank Vanhecke hem voorwierp, dat hij in eigen land niet eens aandurfde.
De Europese Unie kan alleen overleven en zinvol zijn indien het zich beperkt tot landen die geografisch en cultureel tot Europa behoren en het een samenwerkingsverband van natiestaten blijft. Wie pleit voor een politieke orde die de natiestaat wil vervangen, kan zich geen democraat noemen. Het democratische deficit van zowel de Europese Unie als België is totaal. Als nationalisten streven we naar het samenvallen van nationale grenzen en staatsgrenzen omdat alleen de natiestaat een mogelijkheid biedt tot vaderland en vrijheid.
[Editoriaal Vrij Vlaanderen juni 2006]